Echo & The Bunnymen - Me, I’m All Smiles - Recensie

Een live-album als carrière-retrospectief pakt vaak slecht uit, maar met het vorig jaar in Londen opgenomen Me, I’m All Smiles zou je in principe in één klap het beste van Echo & The Bunnymen in huis moeten hebben. Ondanks de niet geringe draaibaarheidsfactor van albums als Heaven Up Here en Ocean Rain lijken Ian McCulloch en de zijnen zelf ook te beseffen dat ze altijd pas echt excelleerden op de korte baan, want de setlist tijdens dat optreden in de Engelse hoofdstad laat vooral al die klassieke singles opnieuw de revue passeren: van Rescue via Bring On The Dancing Horses naar Nothing Lasts Forever, waarmee in ‘97 de comeback werd ingeluid. En natuurlijk The Killing Moon, dat de band opnieuw onder de aandacht van de Amerikaanse consument bracht, toen het werd gebruikt onder de openingsbeelden van de instant-cultfilm Donnie Darko. De neo-psychedelische postpunk van het Liverpoolse gezelschap klinkt in een live-setting wel aanmerkelijk prozaïscher, dus voor het broodnodige mysterie zul je toch de studioversies moeten hebben.