Chris De Burgh - The Storyman - Recensie
 |
|
2.0 |
Tweeëndertig jaar in het vak – dan heb je wel wat te vertellen. En dus trok de Britse troubadour Chris de Burgh voor zijn zeventiende studioalbum alle registers open: koren, orkesten, gastvocalisten en natuurlijk verhalen. Niet over het feit dat grootschalig succes voor hem slechts voorbij de eigen landsgrenzen is weggelegd (de evergreen The Lady In Red uitgezonderd), maar serieuze verhalen uit alle windstreken, over onderwerpen die er Echt Toe Doen: oorlog en vrede, liefde en verdriet. Het kitschmonster ligt daarbij voortdurend op de loer, niet in de laatste plaats dankzij het feit dat Chris dol is op epische melodieën, woest aanzwellende strijkers en eeuwig zingende bossen. Om over het slipgevaar voor zijn eigen extatische stem maar te zwijgen. Gelukkig wordt aardser volk als de vermaarde Zuid-Afrikaanse Mahotella Queens en de Egyptische zanger Hani Hussein op strategische plaatsen als ankers ingezet en blijft The Storyman aldus nipt voor totale hemelvaart behoed.
|
|
|