Peter Hammill - Singularity - Recensie

De titel verwijst naar zwarte gaten, maar deze eerste studioplaat sinds zijn hartaanval in 2003 had ook Bericht Van Het Front mogen heten. Progrock-pionier Peter Hammill heeft namelijk een - zelfs voor zijn doen - heavy plaat gemaakt. De opener Our Eyes Give It Shape klinkt verleidelijk, maar de tekst blijkt geïnspireerd op zijn bijna-doodervaring. Op Event Horizon wordt verder op dit thema ingegaan: ‘Is that the finish in sight or a mist that’s descending?’ Nooit zo’n vrolijke jongen geweest, maar nu lijkt het echt menens. De sfeer is herfstig en zwaar en daar doet zelfs enig psychedelisch gitaarwerk niet aan af. Integendeel. Hij doet weer alles zelf, wat een tweede verklaring van de titel is. In zijn laatste nieuwsbrief op sofasound.com, heeft hij het ook over ‘cautionary tales,’ m.a.w. verhalen ter waarschuwing. Neem nummers als Naked To The Flame en Vainglorious Boy - aan wie die ook gericht mogen zijn: ik zou niet graag in zijn of haar schoenen staan. Of Wire, Of Wood is een spannende instrumental van 1.30, waarvan het slot aan het eind van het tragische Friday Afternoon terugkeert. Meanwhile My Mother is zo persoonlijk dat je er kippenvel van krijgt. Het slotnummer White Dot is van het achteruit opgenomen zangintro tot de soundscapes naar het einde een studie in overlevingskunst. Heavy stuff. Je bent gewaarschuwd.