Jarvis Cocker - The Jarvis Cocker Record - Recensie

Met zijn solodebuut stelt Jarvis Cocker, ooit de creatieve motor van Pulp, de volledige output van zijn vorige bandje in de schaduw. Het is een opvallend introspectief getoonzet album geworden, waarop in de arrangementen veel ruimte wordt geboden aan piano, vibrafoon en strijkers. Maar denk niet dat Cocker zich nu ook meteen een bezadigd singer/songwriter toont. Hij maakt zich kwaad over de machthebbers die de oorlogsmachine draaiende houden en spuwt vuur in de richting van moddervette kinderen. Pardon? Jawel. Kon Randy Newman’s Short People nog uitgelegd worden als een in satire verpakt pleidooi voor verdraagzaamheid, getuige Fat Children heeft Jarvis echt een pokkehekel aan obesitasjes en alles wat ze vertegenwoordigen. Goed, eigenlijk legt hij de schuld bij de ouders: ‘giving birth to maggots without the sense to become flies.’ De man weet zijn ongenoegens gelukkig nog immer te verpakken in parelende, soms zelfs bijna Spectoriaans georiënteerde pop die tegen wil en dank een feelgood-effect genereert.