Boudewijn De Groot - Lage Landen - Recensie

Wat denkt een Amerikaanse technicus als hij het verzoek krijgt een plaat te mixen, gevuld met composities in een voor hem volkomen onverstaanbare taal? Als dat maar goed komt? Nee hoor, Chad Hailey had ooit iets met iemand uit Denemarken verhapstukt en dat was uitstekend bevallen. Daarbij was Boudewijn de Groot zo vriendelijk zijn teksten grofweg te vertalen, zodat de knoppenschuiver uit Nashville vrij goed wist wat al die vreemde klanken uit wilden drukken. Lage Landen gaat ook niet over de Lage Landen als zodanig, de titel wil slechts duidelijk maken waar de wortels liggen. Natuurlijk staat er een gelijknamig nummer op, maar dat heeft zo’n aangenaam dromerige sfeer die welhaast universeel is. Boudewijn heeft naast de muziek veel van de teksten geschreven, mannen als Freek de Jonge en Jack Poels deden een duit in het zakje, en Lennaert Nijgh (overleden in 2002) verleende postuum medewerking. Aan de ingetogen manier van vertolken is duidelijk te horen dat dit niet zomaar een plaat is. De basis lag hier, de afwerking en inspiratie in Nashville. Het beste van twee werelden noemen we zoiets.