Diverse Artiesten - Mute Audio Documents (10cd) - Recensie

Niet iedere platenbaas debuteert als uitvoerend artiest op zijn eigen label. In 1978 nam de toen 27-jarige Daniel Miller als The Normal de single T.V.O.D. op. De bedoeling was om aan te tonen dat de ware creatieveling weinig tot niets nodig had om een plaatje te maken, instrumentale vaardigheid of dure apparatuur wel in het allerminst. Gewapend met de goedkoopste analoge synthesizer uit de muziekwinkel en de stellige overtuiging dat de doe-het-zelf-mentaliteit van de punks niet beperkt hoefde te blijven tot drie akkoorden op de elektrische gitaar, patenteerde Miller een even speels als simpel type electro-pop (‘kijk ma, twee vingers!’). Aanvankelijk wou hij slechts vijfhonderd exemplaren van het kleinood laten persen, maar de distributeurs van Rough Trade achtten tweeduizend toch een meer opportuun aantal. Ze kregen geen ongelijk en zo werd Mute eigenlijk per ongeluk meer dan de naam die bij wijze van spontane ingeving op het singletje was geplakt. Inmiddels zijn we bijna drie decennia verder. In die tijd is het label synoniem gebleven aan avontuur en dadendrang, iets wat toch met de beste wil van de wereld niet van de meeste collega ‘independents’ beweerd kan worden. De eerste zes jaar worden nu gememoreerd middels een strak maar uiterst smaakvol vormgegeven box, die onderdak biedt aan niet minder dan vijf dubbel-cd’s, een poster en een uitputtend geannoteerd boekwerkje. Dit is werkelijk een schoolvoorbeeld van hoe een dergelijk retrospectief verzorgd dient te worden, even los van het feit dat bepaald niet alle muziek in kwestie de tand des tijds glansrijk heeft doorstaan. Men heeft ervoor gekozen om de geschiedenis te traceren aan de hand van de singles (inclusief b-kantjes), die in chronologische volgorde worden gepresenteerd. En hoewel sommige staaltjes van die minimalistische handenarbeid uit de beginjaren nu de slappe lach opwekken, overheerst toch voornamelijk bewondering voor de verscheidenheid aan invalshoeken en subgenres die hier voorbijkomt. Van de toen nog onbekommerd huppelende popliedjes van Depeche Mode en de sixties-covers van de fictieve Silicon Teens (alias Daniel Miller!) tot de op ieder gewenst toerental af te spelen geluidsverkenningen en anarcho-samples van Boyd Rice; van de donkere bovenkamer van Fad Gadget en het industriële hamerwerk van Einstürzende Neubauten tot de neo-schlagers van Andreas Dorau en zijn minderjarige Marinas – pure pret en tegendraadse conceptuele coup gingen bij Mute hand in hand. Ook niet te versmaden: de twee schijfjes met live-opnamen en niet zo triviale trivia, waaronder een demonische versie van From Her To Eternity die Nick Cave en zijn toenmalige Bad Seeds voor het radioprogramma van John Peel vereeuwigden. Prachtbox. Laat deel 2 maar gauw komen.