Devotchka - How It Ends - Recensie

Devotchka? Zeg maar Devotchkassa! Interculture mélanges laten zich goed in de popmarkt zetten, zeker als er nog een dansbaar hoempa-element in zit ook. Vaak ‘tongue in cheek’ genoeg om ‘chique’ te zijn, zoals Calexico of Gogol Bordello. Even frequent overschrijden ze schaamteloos de Kitschgrens en niet zo’n beetje ook. Omdat de doorsnee popmuziekliefhebber iedere penspiano als ‘zigeuner’ en trompettenkoortje als mariachi accepteert, komt men er nog mee weg ook. Bij de zang van frontman Nick Urata moet ik vooral denken aan Demis Roussos – die dikke, galmende Griek in jurk die begin jaren zeventig top-40 hits scoorde die vooral mijn moeder en tal van andere moeders mooi vonden. Verder veel violen, sousafoons, spaghetti-western, melancholieke musette-accordeons, operette-castagnettes en al die andere muzikale boeketreeks flauwekul waar we na het afscheid van BZN voorlopig van gevrijwaard dachten te zijn.