Rosamunde - New York 1979 – 1980 - Recensie

Er hangt een mysterieus waas rond dit album. Volgens de informatie van de platenmaatschappij bevat het opnamen die twee broers uit Utrecht in de genoemde periode in New York maakten, bijgestaan door Amerikaanse muzikanten. Het tweetal stierf naar verluidt in de jaren tachtig een aan drugs gerelateerde dood en pas onlangs doken de banden weer op. Op uitdrukkelijk verzoek van de familie wordt de identiteit van het onfortuinlijke duo niet bekendgemaakt. Op de muziek is lastig een vinger te leggen. De songs klinken Spartaans, als uitgesponnen demo’s die nog geen kop of staart hebben gekregen. Monotoon slagwerk, ijle gitaarpartijen, knorrende keyboards en met veel echo omgeven zang. Het is volstrekt desolate muziek die het helemaal van de sfeer moet hebben. De immense zwartgalligheid die uit de muziek spreekt, heeft wel iets. Alleen weet je het bij zo’n plaat nooit helemaal zeker of het alleen de muziek is die fascineert, of toch ook een beetje het verhaal dat er aan vast zit.