Aynur - Nûpel - Recensie

Nu Turkse Koerden in hun eigen taal mogen zingen, lijkt de internationale carrière van de jonge zangeres Aynur Dogan, kortweg Aynur, slechts een kwestie van tijd. Ze wordt in één adem genoemd met sterzangeressen als de Turkse Sezen Aksu en de Griekse Eleftheria Arvanitaki – een terechte vergelijking gezien haar schitterende optreden op het Amsterdam Roots Festival 2007. Met haar prachtig galmende stem, die door merg en been gaat, zingt deze diva in wording over de Koerdische diaspora, maar ook over universele thema’s als liefde, verdriet en eenzaamheid. Op haar nieuwste cd Nûpel presenteert Aynur een combinatie van Turkse en Koerdische volksliedjes, die poëtisch ingekleurd worden door het betoverende spel van baglama (langhalsluit), fluiten, violen en percussie. Het merendeel van de songs is diep geworteld in de Koerdische cultuur, maar klinkt door het gebruik van stevige elektronica en stampende Turks-Koerdische beats ook verrassend modern. Met Aynur is de wereldmuziek weer een grote ster rijker.