Joe Bonamassa - Sloe Gin - Recensie

In de uitvoering van Joe Bonamassa knált wijlen Chris Whitley’s compositie Ball Peen Hammer de luidsprekers uit. Het is de perfecte inleiding tot een album dat eerstgenoemde weer een stapje verder brengt in zijn ontwikkeling. Bonamassa vormt een ijzeren duo met de gelouterde producer Kevin Shirley, die de diverse songs op geraffineerde wijze aan heeft weten te kleden. Op het cd-boekje staat de Amerikaanse zanger en gitarist afgebeeld als een soort homo acousticus, maar da’s bedrieglijk. Hoewel het accent meer dan voorheen ligt op vocalen begeleid door een instrument met een klankgat, ontbreekt het gespierde werk ook ditmaal niet. Sterker nog, er is een evenwichtige balans gevonden tussen subtiel blueswerk en prettig gedoseerde krachtpatserij. Opvallend zijn ook weinig voor de hand liggende covers als Seagull van Paul Rodgers en One Of These Days van Ten Years After. Vooral het eerste nummer moet je maar aandurven. Het siert Bonamassa dat hij het waagt iets te zingen van een vocalist die hij mateloos bewondert. Hoe hij het er vanaf brengt? Mwah, bepaald niet slecht.