Uli Jon Roth/Electric Sun - Beyond The Astral Skies - Recensie

Over de gitarist Uli Jon Roth niets dan goeds. Vooral op de albums die hij met Scorpions maakte, klonk hij bij tijd en wijle als de reïncarnatie van Jimi Hendrix (met wiens vriendin Monika Dannemann hij lang een relatie zou hebben, maar dat terzijde). Na zijn vertrek uit die Duitse topband leek de snarenheld een beetje te verdwalen in zijn eigen hippie-universum. Soloplaten werden opgedragen aan wereldverbeteraars en de teksten gingen veelal over buitenaardse ervaringen. Het gitaarspel was steevast om te smullen, zijn zang niet te pruimen. Dat is ook het probleem met het aan Martin Luther King opgedragen Beyond The Astral Skies uit 1985. De barokke (hard)rock is de ideale omgeving voor het jubelende spel van de sympathieke Duitser. Het nummer I’ll Be There bevat zelfs een van zijn beste solo’s ooit. De vlakke, nasale en toonloze zang verziekt echter veel. Het blik achtergrondzangers en zangeressen dat opengetrokken werd, bleek niet in staat het euvel te camoufleren.