Todd Thibaud - Broken - Recensie

Hij speelt geen uit duizenden herkenbare gitaarsolo’s, draagt geen haarbanden en zingt ook niet alsof hij valium voor ontbijt heeft genomen. En toch moet ik bij de Amerikaanse singer/songwriter Todd Thibaud steeds denken aan Mark Knopfler. Waarschijnlijk omdat hij zich net als de sympathieke Britse snarenstreler op het middelste midden van de ‘middle of the road’ bevindt – de witte streep, zeg maar. Todd kan mooi zingen, speelt prettig akoestische gitaar en maakt popliedjes met een lichte countryslag, die zo verzorgd geproduceerd zijn dat zelfs die ene verdwaalde overstuurde gitaar je als luisteraar niet van je à propos kan brengen. Echt, het vakmanschap druipt er aan alle kanten vanaf: zelfs de als bonus toegevoegde demo’s klinken perfect. En juist daarom, omdat er in feite niks bijzonders gebeurt, zoemt deze plaat voorbij als een hybride auto van Japanse makelij, waar je toch liever een brullende Amerikaan had willen horen.