Jj Cale - Roll On - Recensie

Er gaan geruchten dat de oude JJ Cale sukkelt met zijn gezondheid. Het heeft de Amerikaanse bard niet belet om weer een heerlijke cd te maken. Het is z’n eerste soloplaat sinds To Tulsa And Back uit 2004 en de opvolger van het meesterwerk Road To Escondido, dat hij drie jaar geleden samen met vriend en bewonderaar Eric Clapton opnam. Op Roll On rockt Cale nu en dan elektrisch, kachelt hij vaak unplugged met muzikale boemeltreintjes door landelijke dreven en flirt hij in Who Knew met jazz. In de genoeglijke shuffle Where The Sun Don’t Shine zegt hij zelfs - heel vriendelijk - tegen iemand dat hij het in z’n reet kan steken. Zoals gebruikelijk heeft hij de productie bescheiden gehouden: een saxofoon zit hier achter de drums verstopt, een mandoline klinkt daar vanuit de coulissen, in het pianonummer Former Me moet je heel goed luisteren om heel in de verte een trompet te horen en de banjo in Strange Days doet bijna stiekem mee. Clapton haakt gezellig in op het titelnummer, dat alles in zich heeft wat een plaat van JJ Cale zo leuk maakt: een lekker liedje waarin uitmuntend gemusiceerd wordt en dat onbedaarlijk swingt en waarin zo relaxed gezongen wordt dat alle spanning uit je lijf verdwijnt. De meester mag op 5 december jl. 70 geworden zijn, zijn muziek klinkt en swingt nog net zo vitaal als veertig jaar geleden.