Sinéad O’Connor - I Do Not Want What I Haven’T Got (Limited Edition) (2cd) - Recensie

Met I Do Not Want What I Haven’t Got loste Sinéad O’Connor in 1990 niet alleen de belofte van The Lion And The Cobra (1987) in, ze leverde er achteraf beschouwd ook haar definitieve statement mee af. Alles wat daarna kwam, voelde aan als het postscript bij een te vroeg gepiekte carrière. De hysterie van die eersteling was gereduceerd ten faveure van meer intieme communiqués en Sinéads versie van Nothing Compares 2 U, die qua emotionele zeggingskracht het origineel van Prince ver achter zich liet, was daar destijds slechts het meest commercieel aansprekende voorbeeld van. Nog indrukwekkender was Black Boys On Mopeds, een klaaglied voor een verloren Engeland (met dank aan Margaret Thatcher) en de mooiste song die de temperamentvolle Ierse ooit schreef. Het bonusschijfje bij deze heruitgave bevat b-kantjes, remixen, covers, traditionals en aanverwante restjes, maar echt het bewaren waard is enkel die akoestische live uitvoering van Troy. En waarom vergeten ze bij die zogenaamde luxe edities altijd het oorspronkelijke tekstboekje?