The Veils - Sun Gangs - Recensie

Nux Vomica, het tweede album van de Nieuw-Zeelandse rockband The Veils uit 2006, is een van mijn favoriete platen aller tijden. Ballads die tegelijkertijd suikerzoet en wrang zijn, worden op dit meesterwerk afgewisseld met manische, woeste geluidserupties die doen denken aan Nick Cave tijdens zijn Birthday Party-periode. Bindende factor van dit geheel is de van emotie druipende stem-met-snik van bandleider Finn Andrews. Er is dan ook geen plaat waar ik me dit jaar meer op verheugd heb dan Sun Gangs, het derde schijfje van Andrews en co. En geheel terecht, want, zo blijkt na enkele luisterbeurten, Sun Gangs is minstens zo goed als zijn voorganger. Opener Sit Down By The Fire is een warme, naar Coldplay neigende poprocksong en het daaropvolgende titelnummer is een schandalig mooi, verstild liedje. De beste nummers staan echter pas verderop op de plaat. Het woeste Killed By The Boom lijkt een geheide live kraker, naar een single als Three Sisters is U2 al tien jaar op zoek en het huppelende, bitterzoete The House She Left In is verslavender dan coke. Serieus, waarom deze band nog niet voor gigantische arena’s optreedt, snap ik echt niet.