Chris Isaak - Mr. Lucky - Recensie

Als we zijn kerstalbum uit 2004 even niet meerekenen, dan is dit Chris Isaaks eerste volwaardige studioalbum in negen jaar. Gedurende zo’n lange adempauze zou zelfs een oertraditionalist ten prooi kunnen vallen aan experimenteerdrift, maar de hemel zij geloofd voor het feit dat Mr. Lucky geen spoor verraadt van onzalige vernieuwingsdrang. Alles is bij het oude gebleven, zoals dat in het geval van Isaak ook altijd zal moeten blijven. Dit is dus nog steeds muziek van iemand bij wie de Presley van Sun en de Orbison van alle tijden in het bloed zit. Je kunt hooguit stellen dat de duetten met Michelle Branch en Trisha Yearwood de countryelementen meer benadrukken, maar dat is bepaald geen straf. Belangrijker is dat mijn naamgenoot zelden zo gepassioneerd gezongen heeft als in Summer Holiday en We Let Her Down. Met zo’n inzet heb je geen galm meer nodig. Niet dat die ontbreekt, hoor.