Tom Brosseau - Posthumous Success - Recensie

Tom Brosseau levert in ijverig tempo studioalbums af. Degenen die hem live hebben bewonderd, raken behoorlijk onder de indruk van de schuchtere artiest met zijn kwetsbare, ietwat vrouwelijke stem. Brosseau’s ontwapenende houding gaat echter gepaard met een vleugje amateurisme. Zijn melodieën zijn sterk, maar hij zingt met meer moeite dan de grootheden die af en toe in één adem met hem worden genoemd, terwijl zijn soms ietwat kinderlijke teksten ritmisch niet overal even lekker lopen. Op voorganger Cavalier viel hij even terug op zijn vertrouwde sologitaar, nu gaat hij opnieuw aan de slag met een bescheiden band. Na zes platen in drie jaar tijd heeft hij voor Posthumous Success twee jaar uitgetrokken, wat zich uit in meer experimentele songs zoals het spookachtige Boothills en het rauw gespeelde You Don’t Know my Friends. Voor de kleine club liefhebbers van de bescheiden man is dat interessant, maar deze recensent hoort er geen onontdekt muzikaal genie in.