The Deer Tracks - Aurora - Recensie

Ochtenddauw op het groene gras. Of juist ijsbloemen op het raam. Wolkenloze luchten boven rimpelloze meertjes. Zuchtende meisjes die in onpeilbare gedachten verzonken hun haar in strengetjes draaien, terwijl ze met opgetrokken benen mijmerziek uit hun zolderkamertjesvenster staren. Ja, de muziek van het Zweedse duo The Deer Tracks schuift fraaie taferelen voor het geestesoog. De ijle stem van Elin Lindfors roept Stina Nordenstam in herinnering, zij het dat eerstgenoemde gelukkig niet gedreven wordt door de maniertjesdrift van de laatste. Multi-instrumentalist David Lehnberg zorgt tevens voor de pruttelende elektronische ondergrondjes, die toch nimmer de consequent dromerige bovenlaag aantasten. Denk aan Sigur Rós met iets meer popsensibiliteit. Zelfs tijdens de crescendo’s, welke soms de invloed van Icicle Works en Crispy Ambulance verraden, behoudt de muziek haar koesterend-melancholische karakter. Probleem is dat opbouw en uitwerking van veel nummers nagenoeg identiek zijn en de betovering dus gaandeweg afneemt. Een mens kan ook teveel dromen.