Bensé - Album - Recensie

Dit is een album waar je direct blij van wordt vanwege het heerlijke folkrockintro – akoestische gitaar en mondharmonica – waarmee het allemaal begint. Zomer aan de Cote d’Azur sfeertje. En deze Bensé blijkt zowaar uit Nice te komen. Maar het blijft op dit Franstalige debuut niet Dylanesque. Bensé springt muzikaal van de hak op de tak, al blijven alle liedjes wel terug te voeren op een soort ‘chanson light’. Meer Julien Clerc of Michel Fugain dan Brel, Ferré of Vian. In het nummer Petite introduceert hij zelfs zijn eigen lief murmelende Jane Birkin, die hier Rose heet. Sommige nummers leunen wat meer naar hoempa, andere zijn introspectiever. Werkelijk diep door de ziel snijdt de muziek van deze Bensé nergens. En na een stuk of tien liedjes zakt het wel een beetje in. Maar straks, in de file op de Route Du Soleil, werkt de muziek van Bensé ongetwijfeld relaxend en agressie dempend.