Janis Joplin - Cry Baby – The Ultimate Collection (2cd, dvd) - Recensie

Qua veertigjarig jubileum klopt dit niet helemaal, want Janis Joplin overleed in oktober 1970. Ze was echter wel aanwezig op het Woodstock festival een jaar eerder. Derhalve biedt dit pakketje een niet geringe bonus: de ‘director’s cut’ van Michael Wadleighs fameuze documentaire met al die destijds optredende artiesten. Janis beleefde weliswaar niet haar ‘finest hour’, ze keek later heel anders terug op haar wat moeizame bijdrage in 1969. En zo valt de puzzel dan toch in elkaar. Het mooie van The Ultimate Collection is niet alleen dat we een representatieve indruk krijgen van de kortstondige carrière van de vocale tijgerin uit Texas, maar dat ook duidelijk wordt wat er vaker met haar had moeten gebeuren. Hoewel ze in welke omstandigheid dan ook goed uit de verf komt, laat ze in de summier gearrangeerde nummers, zonder toeters en bellen, pas echt horen waartoe ze in staat was. Neem nu Trouble In Mind, dat ze opnam met begeleiding op gitaar van Jorma Kaukonen (Jefferson Airplane) en ritmische ondersteuning van een typemachine (!). Janis zingt fantastisch. Of een akoestische versie van Me And Bobby McGee. Idem dito. Kortom, Janis moest ruimte hebben. Daarom zijn de songs van de meesterlijke langspeler Pearl ook zo ongelooflijk goed. Toen had men dat door. Niettemin is dit bij elkaar natuurlijk een schitterende collectie. Ik kreeg een brok in mijn keel bij de slotopname The Last Letter. In een boodschap aan haar familie vertelt Janis over iemand die zo goed voor haar is, die met haar wil trouwen en dat ze op een dag misschien genoeg krijgt van de muziekbusiness. Ze besluit bijna fluisterend met ‘love, Janis’. Dichter bij iemand kun je bijna niet komen.