Moby - Wait For Me - Recensie

Er is iets vreemds aan dit laatste album van Moby. En aan de andere kant ook weer niet. Laat ik dat proberen uit te leggen. Het is duidelijk dat de New Yorkse producer op Wait For Me (bewust of niet) teruggrijpt naar formules die hem rond de eeuwwisseling het meeste succes brachten: de stemmige songs – soms instrumentaal, soms met vocalen, soms met oude stemsamples – hadden qua sfeer, opbouw en arrangementen stuk voor stuk op Play (1999) gepast. Maar hoe komt het dat nummers die individueel zó vertrouwd klinken, bij elkaar zo’n zoutloos geheel vormen? Dat heeft deels te maken met het volslagen ontbreken van dynamiek. Waar op Play nog sprake is van verschillende tempo’s en een zekere afwisseling qua sfeer, daar dreutelt Wait For Me 52 minuten in hetzelfde slakkengangetje voort. Daarbij maakt Moby een uitgebluste, lusteloze indruk, die hem bovendien ieder vermogen tot relativeren lijkt te hebben ontnomen. Het is maar te hopen voor ‘m dat dat niet definitief is.