David Sylvian - Manafon - Recensie

Manafon zal zelfs de meest verstokte volgelingen van David Sylvian in twee kampen doen opsplitsen. Het is een werkstuk dat haast niet anders dan extreme reacties kan oproepen en zelfs de esoterische vruchten van ’s mans samenwerkingen met o.a. Holger Czukay en Robert Fripp tot hapklare snacks reduceert. Op het volledig geïmproviseerde Manafon is het louter en alleen de stem die de melodie draagt, terwijl de bijdragen van de uit alle windrichtingen gerekruteerde musici (onder wie Otomo Yoshihide, Evan Parker en Keith Rowe) schuren, schemeren, strelen en detoneren. En vergeet vooral het alomtegenwoordige gekraak niet. Wat moeten we hier precies mee? Uit de reacties die Sylvian reeds heeft mogen ontvangen, mogen we concluderen dat fantasie en associatievermogen overuren maken zodra de luisteraar geen houvast meer heeft aan vertrouwde muzikale referentiepunten. Ik beschouw het voorlopig als een boeiend experiment dat geen seconde langer had moeten duren.