Moke - The Long & Dangerous Sea - Recensie

Neerlands favoriete Britrockers zijn terug na het immense succes van het gouden debuutalbum Shorland. Denk echter niet dat de mannen zich er op hun tweede langspeler makkelijk vanaf hebben gemaakt. Waar Shorland voornamelijk rockende, naar onder meer Paul Weller en Oasis neigende songs bevatte, daar klinkt The Long & Dangerous Sea weidser en (nog) een stuk melodieuzer. Geheel in stijl met de immense reeks bands die momenteel goede sier maken met een eightiessound (Editors, Interpol, White Lies) wordt er veelvuldig gebruik gemaakt van pakkende synthesizerdeuntjes, maar die opsmuk verbloemt niet dat de liedjes nog beter zijn dan die van de al niet misselijke eersteling. Het dansbare Switch, als vanouds heerlijk zeikerig gezongen door Felix Maginn, is een hoogtepunt en het breekbare Nobody’s Listening is waarlijk schitterend. Met het pompeuze Lament, dat qua bombast Muse naar de kroon steekt, schieten Maginn en co. iets te ver door in hun ambitie, maar verder niets dan lof voor dit uitstekende tweede album.