Spandau Ballet - Gold: The Best Of Spandau Ballet (+dvd) - Recensie

Het begin was wat ongelukkig, want wat moesten we destijds nu eigenlijk aanvangen met dat Spandau Ballet? Aan de Blitz-scene ontsproten paspoppen die zich noemden naar de Berlijnse gevangenis waar Nazi Rudolf Hess zijn laatste dagen in sleet. En dan ook nog met Musclebound een soort futuristische ganzenpas introduceren. Domme spielerei, want het rond de gebroeders Kemp gecentreerde gezelschap bleek uiteindelijk een doodnormaal popbandje, zij het met een zanger die zich soms Tony Bennett waande. De muziek won zelfs aan elan naarmate die conventioneler werd. De synthidisco van To Cut A Long Story Short was begin jaren tachtig al anorexisch dun en is nu helemaal niet meer om aan te horen, maar de kolkende witmanfunk van Chant No. 1 (I Don’t Need This Pressure On) en de op maatpakken gesneden blue-eyed-soul van True hebben nog niets aan glans ingeboet. Songs schrijven kon die Gary Kemp namelijk heus wel, het duurde alleen even voordat hij de juiste kadertjes ervoor gevonden had.