Friska Viljor - For New Beginnings - Recensie

‘Fijne plaat’, denk je na de eerste draaibeurt. ‘Fijne plaat’, denk je ook de tweede keer. Want de Zweden van Friska Viljor hebben daadwerkelijk een fijn album gemaakt. En een tikkeltje pittiger dan de bij vlagen wel erg melancholieke voorgangers. Gitaarrock met sterke melodieën en een aangenaam rafelrandje. Pakkende rocksongs zoals ook bijvoorbeeld John Fogerty die voor CCR kon schrijven – waarmee ik deze Scandinaviërs overigens geenszins als nieuwe Creedence wil aanprijzen. Maar – want die ‘maar’ is natuurlijk onvermijdelijk – daar blijft het ook bij. De lekkere songs zijn te vaak gebaseerd op een enkele lekkere melodie en een rauw arrangementje. Wat ontbreekt is de gelaagdheid die ‘goede lekkere muziek’ van ‘gewone lekkere muziek’ onderscheidt. Als je het eenmaal gehoord hebt, dan heb je het ook gehoord. Zo herinnert Sunny Day onmiddellijk aan Ringo Starrs Octopussy’s Garden van het Abbey Road album. Waarmee ik Friska Viljor niet als de nieuwe Beatles aanprijs.