Collective Soul - Collective Soul - Recensie

Veel Amerikaanse rockmuziek heet tegenwoordig postgrunge. De eerste keer dat die term opdoemde was rond 1993, toen groepen als Stone Temple Pilots en Live lieten horen dat je ook op een radiovriendelijke manier rotherrie kon maken. Hun platen waren productionele meesterwerkjes, waarop de bands overduidelijk loeihard speelden, maar het geluid desondanks bijzonder aangenaam de gevoelige oren van het Top 40-publiek bereikte. Collective Soul behoorde ook tot die eerste generatie postgrungers en scoorde vier Amerikaanse nr.1-hits. De daarna gestaag tanende populariteit heeft de groep uit Georgia blijkbaar niks gedaan, want de mannen gaan dapper door en hebben zojuist hun achtste album afgeleverd – tevens de tweede(!) titelloze plaat. Daarop is het enthousiasme ouderwets hoog, zijn de nummers oké – Fuzzy, You en Lighten Up zijn zelfs erg sterk – en is ook de productie weer uiterst prettig in het gehoor liggend. Niks mis mee dus, hoewel ik me wel telkens afvraag hoe Collective Soul zou klinken als het eens een échte rockplaat zou maken.