Ian Brown - My Way - Recensie

Nou nou, welk een originele naam heeft ex-Stone Roses-frontman Ian Brown voor zijn zesde soloplaat bedacht. Maar My Way is veel ongrijpbaarder dan die uitgekauwde titel doet vermoeden. Opener Stellify zou volgens de overlevering in eerste instantie zijn geschreven voor r&b-zangeres Rihanna, maar het nummer beviel de Brit zo goed, dat hij het maar zelf heeft gehouden. En terecht, het betreft hier een opbeurende, rond een pompende pianomelodie opgebouwde popsong met ongekende hitgevoeligheid. Groot is dan ook het contrast met Crowning Of The Poor, een melancholiek, op een donkere hiphopbeat drijvend meesterwerkje waarin je met een beetje goede wil The Streets kunt herkennen. In de categorie ‘curieus, maar leuk’ is er de Zager And Evans-cover In The Year 2525, uitgevoerd op een wijze waar Calexico zich niet voor zou schamen – compleet met subtiel trompetgeschal. Gevarieerd en verrassend, dat is deze van begin tot eind boeiende langspeler, met Browns uit duizenden herkenbare stem als bindmiddel.