Enigma - The Platinum Collection (3cd) - Recensie

De Happinez ligt opengevouwen op schoot, een kopje kruidenthee verspreidt een zoete melange en in de hoek knikkebolt een Buddha gelukzalig voor zich uit. Voor deze ambiance zijn de klanken van Enigma geschapen. Het is een orgie van lome dansritmen, gregoriaanse koorklanken, echoënde fluiten en fluisterende zangeressen. Michael Cretu, de man achter Enigma en voormalig rechterhand van Frank Farian (Milli Vanilli, Boney M), had er begin jaren negentig enorm veel succes mee. Talloze wereldburgers zweefden weg op de weeïge klankentapijten en quasifilosofische teksten. Ze zorgden ervoor dat er een slordige 50 miljoen Enigma-cd’s verkocht werden. Het ondergaan van deze 3-cd set, vol hits, remixen en zeldzame songs is geen onverdeeld genoegen. Er zijn weinig artiesten die hun spirituele succesformule zo rücksichtslos uitgemolken hebben als Michael Cretu. Vrijwel elk nummer is een slaafse kopie van die eerste wereldhit Sadness (Part 1). Het zijn bovendien songs waarin diepgang gesuggereerd wordt, maar die het niveau van een deuntje voor een koffiereclame nauwelijks ontstijgen.