Sean Lennon - Rosencrantz And Guildenstern Are Undead - Recensie

Geen popalbum maar filmmuziek van de zoon van John en Yoko. De film schijnt iets met horror van doen te hebben, waar ook titels als Yorick’s Skull en ’s Blood naar verwijzen. En wat de muziek betreft toont Sean graag z’n veelzijdigheid. Het ene nummer een wolk van dissonant wringende strijkers en het volgende een Morricone-gitaar. Er zijn wat zwaar aangezette pianoakkoorden, terwijl een andere track voortgestuwd wordt door een boleroritme. Lennon junior schijnt het vrijwel allemaal met behulp van midiapparatuur zelf te hebben ingespeeld. Dat zegt iets over z’n ambachtelijke kwaliteiten. Net zo goed als je ook zonder de film gezien te hebben, meteen weet bij welke muziek spannende, ontspannende of gejaagde beelden horen. Sean kent het idioom en hij kent z’n emotioneel aandikkende pappenheimers. Dat is hierbij vastgesteld, wat overigens niet betekent dat dit album zonder de film in kwestie ook een blijvende impact heeft.