Aspera - Ripples - Recensie

Met de nog altijd groeiende populariteit van progmetal neemt ook het aantal releases in het genre toe. In deze pap is het moeilijk zoeken naar de krenten, maar met Aspera hebben eindelijk weer een album van grote klasse te pakken. En dat terwijl het hier gaat om een vijftal Noren die – grappig genoeg – allemaal in het laatste kwartaal van 1989 geboren zijn en nu dus als vroege twintigers met Ripples debuteren. Des te verrassender is het hoge niveau van de uitvoering en de kwaliteit van de songs. Overigens met dank aan Jens Bogren, die in het verleden bands als Opeth, Paradise Lost en Symphony X heeft geproduceerd. Met Ripples positioneert Aspera zich aan de melodieuze kant van het rijtje Dream Theater, Pain Of Salvation en Evergrey. Hoe hecht en dynamisch de mannen ook klinken, het meest opvallende aan Aspera is het geweldige bereik van Atle Pettersen. Hoog en laag, hard en zacht, raspend rauw en honingzoet, van Russel Allen tot Jon Bon Jovi; met zijn flexibele stembanden blaast de jonge Pettersen het overgrote deel van de concurrentie omver. Let op onze woorden, deze brutale Noormannen gaan Europa veroveren!