Lionel Richie - Coming Home - Recensie

Hij is de enige artiest die zowel door de Iraakse soennieten als de sjiieten wordt gewaardeerd, lezen we in het bijgevoegde persbericht. Een mooie manier om te zeggen dat de populariteit van Lionel Richie in de westerse wereld al een tijdje flink tanende is. Richie’s zoete, melodieuze stijl laat zich moeilijk verenigen met de kille, uitgeklede beats van de moderne r&b, zo blijkt opnieuw uit Coming Home, zijn eerste album sinds het geflopte Just For You (2004). Vooral tijdens de uptempo nummers waarmee het album opent, is de stem van Richie vrijwel onherkenbaar, zozeer heeft hij zich overgeleverd aan hippe producers als Stargate, Jermaine Dupri en Raphael Saadiq. Halverwege de plaat, als wat gas wordt teruggenomen, raakt hij meer in zijn element. Het titelnummer, één van de slechts drie eigen composities, doet zelfs denken aan mans fijne zwijmelhits uit zijn glorietijd. Voor de rest is Coming Home een zielloos product van een superster die al een tijdje zijn draai niet kan vinden.