Iron Maiden - A Matter Of Life And Death - Recensie

De nieuwe studioplaat van Iron Maiden werd aangekondigd als het ‘progressieve’ album. Met dat begrip worden vooral lange songs bedoeld, want liefst zes nummers klokken ruim boven de zeven minuten. Zoiets verplicht dat een band tot het schrijven van spannende composities, om de aandacht van de luisteraar vast te houden. Daar zit nu net de kneep. Iron Maiden heeft al jaren het euvel dat het te weinig creatieve ideeën uitsmeert over te lang uitgesponnen songs. De nieuwe cd gaat daar, nog meer dan voorheen, onder gebukt. Intro’s klinken als getalm, drumbreaks als overbodige franje. Is het daarmee een mislukt album? Het klinkt paradoxaal, maar absoluut niet. Bruce Dickinson zingt als vanouds de sterren van de hemel en de cd is door Kevin Shirley goed geproduceerd. Het karakteristieke geluid van de band, inclusief de merkwaardige hinkstap ritmen van drummer Nicko McBrain, heeft nog altijd iets majestueus. De echte fan zal dus tevreden zijn, instappers kunnen beter beginnen bij Piece Of Mind (1983) of Powerslave (1984), toen er nog ware magie rond Maiden hing.