Diamond Dogs - Up The Rock - Recensie

Als muziek een tijdmachine was, zouden de klanken op deze cd de luisteraar terugvoeren naar 1974. Het jaar waarin David Bowie zijn album Diamond Dogs (!) uitbracht en Slade, The Sweet en T.Rex nog de illusie koesterden dat hun roem nooit zou tanen. Dit Zweedse zestal doet dus niets om nieuwe deuren te openen, maar dat gebrek aan originaliteit wordt ruimschoots goedgemaakt door het hoorbare plezier waarmee het verleden geplunderd wordt. Bowie komt (in geest) voorbij in Generation Upstart, The New York Dolls snuiven een denkbeeldig lijntje mee in We May Not Have Tomorrow (But We Still Have Tonight). Zo kost het geen enkele moeite om bij elke song een inspiratiebron aan te wijzen. Het zijn alleen zulke verdraaid goed gekozen voorbeelden, dat het onmogelijk is om niet erg vrolijk te worden van deze onstuimige brok sleazy rock & roll.