Treble - Free - Recensie

Ze hebben het dus niet gered, daar in het Atheense Eurovisiegeweld. Aan het liedje lag het niet, zoals terug te horen op deze tweede cd van het Limburgse drietal. Liefst tweemaal, want ook in de singleversie, weerklinken de Spaanse gitaren, buitelende djembés en quasi- Afrikaanse close-harmonyzang van het zo aanstekelijke Amambanda. Net als het andere kandidaatnummer waarmee Treble eerder de Nationale Songfestival-arena betrad, het al even uitnodigende Lama Gaia. Maar Treble heeft meer pijlen op haar boog, van gloedvolle ballads (hoogtepunt: de titelsong) tot stevige midtempotracks, waarin het gebruik van de Engelse taal niet de enige concessie aan de internationale popsmaak is. Zo is het moeizaam speuren naar het geluid van de djembé - toch hun handelsmerk. De zwak gearrangeerde Fleetwood Mac-cover Crystal en het voorspelbare, door technicus/drummer Dwight Baker geschreven Fly benadrukken tenslotte de belangrijkste kwaliteit van Treble: ze schrijven liedjes als de beste.