Killing Joke - Hosannas From The Basements Of Hell - Recensie

Jaz Coleman had ons vorig jaar al gewaarschuwd. Het nieuwe album zou in het teken staan van ‘the unthinkable’ en ‘the unimaginable’. Hij heeft woord gehouden. Satan’s domicilie is in die titel natuurlijk niet voor niets met hoofdletters geschreven. Coleman verwacht dan ook een ecologische catastrofe op mondiaal niveau. En behulpzaam als hij is, heeft hij alvast de soundtrack gepend. Deze muziek duwt je het inferno in, perst je gezicht in gebroken glas en legt je ter afkoeling op de pijnbank. En gek hè, je wordt er toch een beter mens van! De verwoestende anarcho-thrash van Implosion heeft op een rare manier een weldadig effect, ook al herinnert de immer voorkomende Jaz je er al in de eerste regel weer aan aan dat we in bloed en tranen worden geboren. Geordie’s gitaar is continu in zoutzuur gedrenkt. Enig probleem is dat een offensief van louter zwartgeblakerde horror uiteindelijk net zo vermoeiend is als kitscherige bloemetjesromantiek. Na afloop snak je naar een grijstintje.