Scott Stapp - The Great Divide - Recensie

Raar mannetje, die Scott Stapp. Als zanger van Creed verkocht de Amerikaan dertig miljoen albums, hetgeen hem ertoe inspireerde zich als een soort messias met gespreide armen aan zijn publiek te presenteren. In de krachtige rock van Creed was hij bepaald niet vies van enige bombast, en ook in zijn privéleven houdt hij van grote gebaren – zoals zijn wedergeboorte tot Christen, zijn talloze dronken vechtpartijen en de orgie die hij samen met Kid Rock organiseerde. Nu dan is er The Great Divide, de langverwachte soloplaat van deze archetypische rockster. Een album dat op de hardere momenten zeker doet denken aan Creed, maar waar Stapp veel meer de popkant opgaat als in zijn vorige bandje. Scott is zo iemand die felle voor- en tegenstanders heeft. Op de Revolver-burelen roerden vooral de tegenstanders zich: “Hij zingt alsof ‘ie net naar de tandarts is geweest en de verdoving nog niet helemaal is uitgewerkt”, zei de een. “Het klinkt als Di-Rect, maar Di-Rect is beter”, zei de ander. Maar een hater zei ook: “Ik wil het eigenlijk niet goed vinden, maar dat is het wel.” En daarbij sluiten wij ons graag aan, want muzikaal is het allemaal erg pakkend. Stapp’s opgezwollen teksten nemen we daarbij dan maar voor lief.