Bløf - Umoja (1cd/1dvd) - Recensie

Artiesten die jarenlang succes hebben, komen altijd op het punt waar ze zich gaan afvragen ‘hoe nu verder?’ Gewoon op dezelfde voet voortgaan, of een gokje wagen en iets onverwachts ondernemen? De mannen van Bløf hebben dit dilemma op geheel eigen wijze opgelost. Ten koste van enorme creatieve, zakelijke en logistieke inspanningen, hebben ze dertien liedjes in dertien verschillende landen met dertien locale beroemdheden opgenomen. Het resultaat Umoja komt nu tot ons in een fraai pakketje, bestaande uit een cd en een dvd – in het laatste geval zien we hoe er te werk is gegaan en krijgen we watertandend mooie beelden voorgeschoteld. Maar wat is nu het muzikale eindresultaat? Is Bløf door al die invloeden een ander soort band geworden? Allerminst. Het aardige is dat de Zeeuwen helemaal zichzelf zijn gebleven, terwijl ze er op geraffineerde wijze in zijn geslaagd hun muziek een aangenaam exotisch tintje te geven. De ene keer ligt dat er dikker bovenop dan de andere. Iemand als Cristina Branco geef je natuurlijk de ruimte, Australische didgeridoo’s zetten vooral een obsederende sfeer neer. Opvallend zijn de onverwacht logische toevoegingen van de Turkse muzikant Omar Faruk Tekbilek. Da’s knap, want de Turkse muziek gaat uit van heel andere harmonische principes dan de westerse. Hetzelfde mag gezegd worden van de combinatie Bløf en Zuid-Amerika, zij het dat de verschillen hier zitten in afwijkende opvattingen qua ritmiek. De Argentijnse tango kent bijvoorbeeld helemaal geen slagwerk, maar drummer Norman Bonink weet er desondanks wel raad mee. Overigens heeft dit liedje de intrigerende titel Geen Tango. Enfin, we kunnen het er lang en breed over hebben, Umoja is een prachtig staaltje creatieve ondernemingsgeest. De Zeeuwse voorvaderen die de wereld in de zeventiende eeuw bereisden, de koperen ploert trotseerden en beladen met buit huiswaarts voeren, mogen trots zijn op het nageslacht.