John Hammond - Solo - Recensie

Deze John Hammond wordt ook wel John Hammond Jr genoemd, ter onderscheid van zijn beroemde vader. Die was namelijk een ‘talent scout’ van formaat en ontdekker van artiesten als Billy Holiday, Bob Dylan, Aretha Franklin en Bruce Springsteen. Zijn inmiddels 63-jarige nakomeling is een geheel ander type. Volgens zeggen heeft hij nog nooit een nummer geschreven, omdat hij zich wilde toeleggen op het vertolken van de zo authentiek mogelijke blues. Solo verscheen in 1976, werd voor een select publiek live in de Vanguard Studio opgenomen en geeft een aardig idee van wat zulks behelst. Hammond doet hier alles alleen: hij zingt en begeleidt zichzelf op gitaar en mondharmonica. Nu zijn dit soort spontane opnamen altijd een beetje ‘tricky’. De sfeer in een intieme omgeving is immers lastig vast te leggen – anders gezegd, ter plekke komt de muziek vaak anders over dan later in de huiskamer. Dat lijkt hier een beetje de makke te zijn, waardoor we van hooguit acceptabele versies van bekende bluessongs als The Sky Is Crying, Hellhound Blues en I Got My Mojo Working mogen genieten.