Eminem - Curtain Call – The Hits - Recensie

Eminem is niet altíjd zo’n zeikerd geweest. Dat werd ‘ie pas toen de Amerikaanse goegemeente hem na zijn doorbraak in 1999 ging zien als een bedreiging voor de geestelijke volksgezondheid – iets wat hij stiekem natuurlijk best leuk vond. Waar de rapper zijn persoonlijke misère (moeder was junk, echtgenote ook) op The Slim Shady LP (’99) nog te lijf ging met gitzwarte humor, sloeg de toon vanaf The Marshall Mathers LP (’00) om in bitterheid. Desondanks bevatte iedere nieuwe plaat tenminste één vrolijke meebruller, die prompt gebruikt werd als uithangbord: My Name Is, The Real Slim Shady, Without Me, Just Lose It. Pas daarna kwamen serieuzere nummers als The Way I Am en Like Toy Soldiers aan de beurt. Wie al deze songs achter elkaar hoort, krijgt dus geen representatief beeld van Eminem’s albums, maar wel van de bijzondere hitmachine die hij in werkelijkheid is. Bijzonder vanwege de diversiteit en vooral ook het onalledaagse in zijn werk: met Stan, Sing For The Moment en Guilty Conscience als meest briljante buitenbeentjes. Ja, een briljante zeikerd, dat is het.