Bob Catley - Spirit Of Man - Recensie

Lang voordat Bob de Bouwer een waar begrip werd bij de peuters van Nederland, had een gewaardeerd collega-journalist al het karakter Bob de Glazenwasser geïntroduceerd. Hij verwees hiermee naar de manier waarop zanger Bob Catley een avond lang met zijn armen stond te zwaaien tijdens een concert van het Britse Magnum in Paradiso. Dat was lachen natuurlijk, maar het gaf tevens aan hoe gepassioneerd Catley destijds met zijn muziek omging. En dat is niet veranderd. Op Spirit Of Man, Catley’s vierde solo-album, is hij nog steeds de hard werkende en tot op het bot gedreven frontman die je geen moment kunt betrappen op gemakszucht. De twaalf tracks zijn harder en directer dan de Magnum-sound ooit zal toelaten, maar baanbrekend of verrassend is het allemaal niet. Toch word je onwillekeurig meegezogen in het ontwapenende spelplezier van Catley en zijn band. Wat mij betreft zijn de ramen van de vaderlandse rockzalen collectief aan een grote schoonmaak toe.