Stevie Wonder - A Time To Love - Recensie

Stevie Wonder gold jarenlang als het schoolvoorbeeld van het muzikale genie dat van de ene dag op de andere de weg kwijt raakte. De man die halverwege de jaren zeventig de soul eigenhandig de weg naar de toekomst wees met baanbrekende albums als Innervisions en Songs In The Key Of Life wist na Hotter Than July (‘80) niets meer in de geest van de tijd te produceren, al gingen nog zo veel hiphoppers en r&b zangers met zijn nalatenschap aan de haal. Na een decennium waarin hij geen enkel (!) album uitbracht komt A Time To Love als een absolute verrassing. De vette funksingle So What The Fuss die aan de release voorafging, had nog kunnen worden afgedaan als een toevalstreffer maar met nu is er geen twijfel meer mogelijk: Stevie Wonder is terug! Met vette grooves, waarvoor hij eindelijk weer eens de analoge synths en clavinet-geluiden à la Superstition van stal haalde. Maar het grootste bewijs van zijn hervonden vorm zijn de ballads. Juist in die smekende liefdesliedjes, die hij als geen ander kan zingen, excelleert hij ditmaal. Met A Time To Love bedient Stevie Wonder iedereen die hem had afgeschreven overtuigend van repliek.