Billy Bob Thornton - Hobo - Recensie

De man die met een film als Sling Blade (1997) een onvergetelijk portret neerzette van de zwakbegaafde moordenaar-op-vrije-voeten Karl Childers, maakt als liedjesschrijver en zanger heel wat minder indruk. Maar de combinatie acteur/zanger pakt zelden goed uit en in het verleden gingen onder anderen Telly Savalis, William Shatner en Kevin Costner al eens op een gênante manier onderuit met hun muzikale aspiraties. Nou is het gelukkig met Thornton niet zo erg gesteld als genoemde acteurs, want getuige dit nieuwe album heeft hij wel degelijk een eigen muzikale visie. En zijn gebrek aan vocale kwaliteiten hoeft ten minste niet te worden afgedekt door achtergrondkoortjes. Maar toch missen zijn zelfgeschreven nummers net de persoonlijkheid die Thornton op het witte doek wel heeft. Deze luie, vaak fluisterend gezongen liedjes op het snijvlak van pop en country met een jazzy ondertoontje zijn net iets te kaal en te vlak om boven de middelmaat uit te stijgen.