Gavin Rossdale - Wanderlust - Recensie

Op 1 mei kreeg ik zomaar een handgeschreven kaartje toegestuurd: ‘Dear Tjerk, I recently finished my first solo record. I wanted you to have an early copy. It comes out in June, and it’s exciting to be back out there. Check it out, best, Gavin Rossdale.’ Leuk van zo’n jongen. Op dat solodebuut Wanderlust heeft de Gavin de harde gitaren van zijn voormalige band Bush vervangen door introvertere exemplaren – hoewel daar nu en dan best nog flink op geramd wordt. Maar Gavin’s muziek is van hardrock naar rock gegaan en is nu rijk gearrangeerd en door topproducer Bob Rock doordacht geproduceerd. En dan hoor je opeens dat die Rossdale soms heel erg als Peter Gabriel klinkt – sterker nog, sommige songs klinken alsof ze uit het oeuvre van laatstgenoemde geplukt zijn. De aanstekers mogen nog steeds de lucht in bij een stadionrocker als Forever May You Run, maar het merendeel van deze dertien songs verdienen het om met wat meer aandacht beluisterd te worden. Ik zou zo zeggen: check it out.