No-Man - Schoolyard Ghosts - Recensie

Alles wat Steven Wilson aanraakt, verandert doorgaans in goud. De man verkeert momenteel in topvorm. Zijn recente albums bij Porcupine Tree zijn om van te smullen en ook het Blackfield-project wordt gekenmerkt door ijzersterk songmateriaal, weergaloze uitvoering en pure muzikale passie. Bij No-Man liggen de zaken toch net even anders. Op Schoolyard Ghosts kiest de Harry Potter van de progrock voor een uiterst timide, bijna ambient-achtige benadering. Sferische klanktapijten, ingetogen orkestraties, slechts zelden opgevoerd met meer krachtige noten of tegentonen. Het gebrek aan dynamiek is niet eens het grootste minpunt van deze plaat, waarop vooral het emotionele spectrum van – zeg – een Blue Nile wordt verkend. Nee, het is met name de dodelijk saaie, bijna slaapverwekkende en vooral monotone zang van Tim Bowness die een hoge graad van irritatie opwekt. De nummers ontberen de impact die meestal kenmerkend is voor bijna al het andere Wilson-materiaal. Goud? No-Man, klatergoud!