Joe Harrison - Passing Train - Recensie

Ik had nooit van hem gehoord, maar Harrison blijkt in Amerika een gewaardeerd sessiemusicus te zijn, die sinds halverwege de jaren negentig ook een half dozijn platen onder zijn eigen naam maakte en in zijn cv een netjes afgeronde conservatoriumopleiding mag vermelden. Een ijverig student die even gemakkelijk jazz als blues, funk of country speelt en daarbij ook nog eens een toonvaste, beetje klagerige zangstem heeft en een degelijk liedje kan schrijven. Daar zit ook gelijk een beetje het probleem. Harrison is alles en niks tegelijk. Bij het eerste nummer van Passing Train ben je direct geneigd om ‘Oh wat knap’ te zeggen. En vier nummers later heb je al niet meer in de gaten dat er een cd op staat. Typisch zo’n artiest die bewonderend op de schouders wordt geklopt door Sting en ongetwijfeld nog eens een duetje opneemt met Zucchero.