Flight Of The Conchords - Flight Of The Conchords - Recensie

Humor, je moet er van houden. Muzikale humor, je moet er tegen kunnen. Ooit, in een grijs verleden, beleefde ik veel plezier aan de Bonzo Dog Band. Nog steeds wel, als ik het in historisch perspectief hoor. En Weird Al Yankovic wist mij voor zich in te nemen omdat hij zo fraai Michael Jackson te kakken wist te zetten. Maar wat moet ik in vredesnaam met dit duo uit Nieuw Zeeland? Gainsbourg persifleren met een kreuntekstje vol ‘baguette’ en ‘camembert’. Een ‘kijk eens hoe goed ik Bowie na kan doen’ oefening. En met Barry White is dat natuurlijk alweer een stuk eenvoudiger. ‘Mutha’uckas’ knipoogt uiteraard naar hiphop. Enzovoort enzoverder. Geinige knullen die Bret McKenzie en Jemaine Clement. Maar wij hebben hier in klompenland al genoeg te stellen met Acda & De Munnik, Veldhuis & Kemper en Speelman & Speelman. En van het legendarische Subpop-label verwacht ik vette rock in Mudhoney-stijl.