Tien tips voor Lowlands 2011

Er was wat kritiek op de programmering van Lowlands dit jaar. Geen goede afsluiter, niet genoeg stevige rock, te weinig grote namen... Nee, niet iedereen was onverdeeld gelukkig. De redactie van Lust For Life wist, na enig snuffelwerk, toch nog tien dikke aanraders in de line-up te vinden. 

The Horrors
Vrijdag 16:45 India

The Horrors hebben het smerige Cramps-achtige geluid van het eerste album ingeruild voor een psychedelische trip langs alles wat de jaren tachtig goed maakte. En daar horen The Simple Minds ook bij. Opgelet! The Horrors zijn een shoegaze bandje in de meest letterlijke zin van het woord: voor interactie met het publiek moet je elders zijn, kijk maar:

Edward Sharpe & The Magnetic Zeros
Vrijdag 22:00 Lima

Een hoop blote voeten en allround gezelligheid, daar staat het hippie feestje van Edward Sharpe & The Magnetic Zeros garant voor. Hoeveel mensen er precies op het podium staan weet niemand, maar feit is dat het podium vol staat met kleurrijke types die denken dat het jaar 1967 nog in volle gang is. Hopelijk houdt zangeres Jade zich een beetje in, want aan neurotische vrolijkheid zitten ook grenzen natuurlijk...

Agnes Obel
Zaterdag 11:30 India

Met Agnes Obel is het lekker wakker worden op Lowlands-zaterdag. De Deense zingt filmische liedjes van achter haar piano. Kaal, breekbaar en in de ochtend goed te verhapstukken met een bakje koffie. Obel bevindt zich ergens in het uitgestrekte en strikt hypothetische niemandsland tussen Johann Sebastian Bach en Joni Mitchell. Er wonen daar weinig lolbroeken, maar het is er prachtig. Misschien wel té mooi, luister maar:

Bombay Bicycle Club is één van de vele jonge bandjes uit de nog immer uitpuilende postpunkschuur. Ze onderscheiden zich van de concurrentie omdat zanger Jack Steadman een fijne vorm van onzuiverheid in zijn stem heeft. Het gruizig gitaarwerk doet de rest. Lekker melancholisch ook!

“Schijnbaar willen mensen graag een oude vent zien die op zijn instrumenten staat te hengsten,” vertelde Seasick Steve eerder dit jaar aan Lust For Life. De oude rot snapt weinig van zijn eigen plotselinge succes. Wij wel, want als wij iets willen dan is het wel een oude man die op zijn gitaar staat te rammen. Bluesrock, het is precies wat deze editie van Lowlands nodig heeft.

Het is goed zoeken geblazen in het Lowlands-programma om een stevig gitaarbandje te vinden. Cage The Elephant voldoet bij vlagen aan dit profiel. Zanger Matthew Shultz doet qua zang wat denken aan Alex Turner, maar dan met de (gedoseerde) pretlol van een Amerikaanse punkband en de energie van een uitgehongerde meeuw in een ton vol krabben. Op Coachella was de zanger nog getooid in een rood zomerjurkje:

Ben Howard is een Engelse surfer. Die zijn er namelijk ook. Het nadeel van surfen in Engeland is ongetwijfeld dat de zon zich daar zelden laat zien, om over het gebrek aan hagelwitte stranden nog maar te zwijgen. Verwacht dan ook geen Malibu toestanden in de geest van Jack Johnson, maar eerder een moderne singer-songwriter met vleugjes Bon Iver. John Martyn is zijn grote voorbeeld. Erg lekker. Eerder dit jaar stond hij op Eurosonic-Noorderslag:

Zangeres Alison Mosshart schnabbelde de laatste jaren wat mee in The Dead Weather, de band van Jack White. Ondertussen trouwde gitarist Jamie Hince met (voormalig?) supermodel Kate Moss. Het is te hopen dat deze escapades de chemie tussen de beide bandleden niet heeft aangetast, want als alles klopt, dan krijgen we heerlijk dreunende (en dansbare) garageblues met een drumcomputer. Even afwachten dus. Spannend!

Warpaint bestaat uit vier vrouwen die als enige doel hebben om het hele publiek in hypnose te krijgen. Dat doen ze met dromerige psychedelica en een ritmesectie waar je u tegen zegt. De onderhuidse spanningen zouden David Lynch jaloers maken. Begin deze zomer stonden ze ook op Werchter:

Van de talloze redenen om zondagavond niet bij The Offspring te hoeven staan is Karnivool de beste. De Australische progrockers spelen met een chirurgische precisie die het metalverleden van de band verraad. Soms hoor je een beetje Tool, maar vaker hebben de sterke melodieën de overhand. Kan wel eens de verrassing van het festival worden!