Polarbeers: “Het is muziek of de dood!”

In het voorjaar van 2007 besluiten drie vrienden in een buitenwijk van Milaan om muziek te gaan maken en vanaf de eerste minuten was het doel de beste hardcore punk band te worden die de stad ooit had gehoord. Helaas waren er al snel line-up problemen en door wisselingen in bezetting dreef men richting the psychedelica en stoner. Oprichter en het enigste originele lid van die tijd Lorenzo ‘Fox’ Falliva vertelt over het tumultueuze bestaan van de Polarbeers.

“Och man, we zijn al verschillende keren opgehouden te bestaan. We hebben al zoveel drummers, gitaristen en bassisten versleten dat ze niet meer op twee handen te tellen zijn. Pas met bassist Stefano Trulla van Flight Solitude, gitariste Giulia Paggiarin en drummer Minus Mora van Back At The Garage en Trust No One vonden we een stabiele bezetting. Hiermee namen we de EP Everywhere But Home op. Waarna Giulia om persoonlijke redenen stopte. We besloten als drietal verder te gaan en namen de tweede EP op getiteld Tetris. Maar toen besloot Stefano ook het nest te verlaten…”

Paulo Siepi
Het duurde ditmaal echter iets langer voordat de band weer verder ging. Lorenzo zocht eerst zijn heil bij zijn oude grungeband Insect Kin en drummer Minus bij zijn andere bands. Pas nadat Lorenzo hersteld was van een operatie aan zijn stembanden, besloten ze actief een nieuwe bassist te zoeken. Na een tweetal andere randfiguren werd de definitieve vervanging begin 2012 gevonden in de vorm van Paulo Siepi. “Paul heeft dezelfde instelling als wij. Het enige dat telt is muziek. Hij heeft er zelfs zijn baan voor opgegeven.” “Ik werkte als it-specialist voor een groot bedrijf,” begint Paul, “maar ik moest iedere dag ver reizen en lang werken. Ik had totaal geen plezier in het leven. Dus ik dacht, bekijk het maar. Ik kap ermee. Nu heb ik een simpel baantje dat me veel tijd geeft voor de muziek. We zien wel waar het schip strandt.”

Liefdesverdriet
Zo denken alle drie de heren over het leven. Het is muziek of niets. “Weet je,” biecht Lorenzo op, “muziek heeft me op de been gehouden toen ik het erg moeilijk had. Liefdesverdriet. Dat klinkt weer zo hopeloos dramatisch. Maar ik heb een aantal maanden helemaal niets gedaan dan wakker worden, mijn gitaar pakken, spelen, wat eten en drinken, spelen, slapen, wakker worden. Als ik mijn gitaar niet had gehad, was ik zeker in de goot beland. Daarom wil ik nu ook iets terug geven aan mijn redding.”

“Ik ga niet zo ver als Fox,” vertelt Minus, “ik ben een realist en weet dat het in Italië niet mogelijk is om met onze muziek geld te verdienen. Maar dankzij de muziek en met name de punk ben ik geworden wie ik ben. Het geeft je een betere levensinstelling. Je waardeert het mooie van het leven en ziet makelijker in waar het om draait en dat is niet de onzin die de politici allemaal uitkramen.” “Ja precies,” vult Fox aan, “Minus is een optimistische realist en ik ben een romantische domoor. Maar muziek is echt het enige dat me in deze huidige tijd iets laat voelen. Ik voel me verder gewoon apathisch ten op zichte van wat alle andere mensen bezig houdt. De wereld is een verdorven plek waar het om allemaal dingen draait die er niet toe zouden moeten doen. Italië is misschien nog wel een exponent ervan. Daarom vluchten we in de muziek. Het is muziek of de dood.” Paul: “Musica o morte!”