The Dandy Warhols: “Wachten tot het nummer tot ons komt…”

Van The Dandy Warhols wordt alom verwacht dat ze ooit een geniale plaat gaan maken. Natuurlijk hebben ze een aantal geweldige nummers en zijn ze in ieder huishouden bekend dankzij dat ene nummer van die telefoniereclame. Maar een compleet album dat boeit en blijft boeien? Neen, daar hebben we ze nog niet op kunnen betrappen. Het nieuwe The Machine is wederom niet die magistrale magnum opus geworden waar iedereen op hoopt. Maar wel eentje die bij de betere van het illustere viertal hoort. Courtney Taylor-Taylor en Brent Deboer stonden Lust For Life te woord in een bedompte kleedkamer van de Melkweg, Amsterdam.

Vermoeid na een dag en nacht doorhalen en al fietsend verdwalen in Amsterdam duurt het even voordat de heren op gang zijn. Maar nadat alle wilde verhalen over coffeeshops, wijnkelders, restaurants en aftandse cafés de revue zijn gepasseerd, staan de ogen weer half open en stroomt het bloed op een normale snelheid door hun aderen. Meteen neemt Courtney het woord om zijn zegje te doen over The Machine. "Het is minder psychedelisch dan voorheen. Het album is veel soberder geproduceerd en heeft dus veel minder lagen. Alsof we zowaar een rockband zijn." Om te vervolgen, "Natuurlijk heeft het nog steeds een psychedelische kwaliteit, we zijn immers trippers. Ik houd alleen van muziek dat compleet en volledige mijn ziel red. Al het andere interesseert me geen zier, heeft totaal geen nut en is gewoon irritant lawaai."

Courtney Taylor-Taylor: "Gewoonlijk is het een goedkope kopie van iets wat iemand anders al heeft gemaakt. Het streven met de band is dan ook om niet als een slechte kopie te klinken. Ik kan andere bands ook alleen waarderen als ik donkergroen zie van de jaloezie. Ik moet huiveren en trillen omdat ik het niet kan hebben dat wat zij presteren mij niet lukt. Ik moet beseffen dat het voorbij mijn vermogen en bekwaamheid ligt. Ik moet denken dat ik geen muziek meer hoef te maken; deze gasten hebben het immers al gedaan. Maar als die gevoelens er niet zijn, dan geef ik er echt geen ene flikker om. Dan hoor ik het amper of heb ik er alleen last van. Dat is dus altijd het doel en dat was dus nu ook zo."

Geboorte
"The Machine is gedurende de afgelopen paar jaar tot ons gekomen. Hij is met liefde verwekt of misschien hebben we hem juist onbevlekt mogen ontvangen. Want we hebben allemaal een of meerdere nummers op de plaat staan. Maar zonder er moeite voor te doen. We zijn niet productief en we zijn al helemaal geen muzikanten die muziek gaan schrijven. We staan niet op een dinsdagochtend op en besluiten dan aan een tafel te gaan zitten en een nummer te maken. We wachten tot het nummer tot ons komt. Pas nadat het binnen is gekomen, kunnen we er aan sleutelen. Meestal doet een van de andere dat. Net zo lang tot de puzzelstukjes passen."

Identiteit
Brent: "Het opnemen zelf was binnen twee maanden gebeurd. Heel snel voor ons doen. Alles wat een nummer nodig had, leek heel voor de hand liggend en viel uit ons zonder al te veel frustratie. Het voelde allemaal heel natuurlijk. Bij vorige platen had je nummers waarvan je niet wist welke plaats of identiteit ze zouden krijgen. Maar bij deze nummers had ik al heel snel: 'ah, dit nummer wordt een goede oude vriend'. Een volgende voelde als een verloren liefde en die erna als een rijke oom die zo af en toe langs komt om je iets toe te stoppen. Natuurlijk veranderen die relaties door de jaren heen. Af en toe raak je gebrouilleerd met een kameraad. Of gaat je vreemde opa op skivakantie en komt nooit meer terug. Soms word je verliefd op een pestkop van vroeger. Je weet nooit zeker wat ze gaan brengen wanneer je ze twintig jaar na de geboorte nog steeds met je mee torst. Maar wanneer een nummer niet meteen een eigen identiteit heeft, is hij gedoemd een roemloze dood te sterven. Gelukkig hadden ze allemaal meteen een heel eigen smoel en geven ze The Machine dat heerlijke familiaire gevoel…"