Radical Face: “Ik mag zo gek zijn als ik zelf wil”

Ben Cooper alias Radical Face scoort momenteel hoge ogen met het liedje Welcome Home dat in een reclame voor fotocamera’s is verwerkt. De verlegen muzikant uit Florida speelde op de eerste dag van een ijskoude februarimaand in de Amsterdamse Paradiso zijn grootste show ooit. Cooper babbelt met Lust For Life over zijn grootste en favoriete dwangneurose: liedjes en verhalen schrijven.

In Nederland doet Radical Face de grote zaal van Paradiso en het Groningse poppodium Vera aan. De kaartverkoop verliep razendsnel dankzij dat ene liedje in een reclamespotje. “Ik vind het wel grappig dat Welcome Home vier jaar nadat het op mijn vorige album uitkwam nu zo bekend wordt.” Bang om een eendagsvlieg te worden is hij eigenlijk niet. “Als Welcome Home het enige is wat mensen leuk vinden, jammer dan. Ik probeer gewoon niet te veel na te denken over imago of reputatie. Ik vind het leuk om muziek te maken en blijf het doen zolang ik er mee weg kom. Op dit moment gaat het goed. Misschien is het wel het enige succesvolle nummer, maar dat is altijd nog beter dan helemaal geen populaire liedjes.” En die liedjes lijken als vanzelf te komen bij Ben Cooper. “Ik krijg overal inspiratie van, wanneer ik schrijf ben ik gelukkig. Soms probeer ik een pauze in te lassen, maar dan voel ik me minder goed. Het is een beetje dwangmatig.”

Skate-ongeluk
Radical Face is slechts één van de vele muzikale projecten van deze Amerikaanse kluizenaar, die vanwege rugproblemen – veroorzaakt door een skate-ongeluk - vaak zittend moet optreden. “Ik probeer soms staand te spelen en ik doe ook oefeningen, maar rugpijn geneest moeilijk als je aan het touren bent.” Ook is hij tijdens de tour extra voorzichtig omdat de drummer uit zijn band op deze dag ziek is. Een vitaminepil verdwijnt bruisend in het glas water. “Ik ben daarom misschien een beetje paranoïde, maar mijn minst favoriete ding in de hele wereld is wel ziek zijn tijdens een tour.” Op tour zijn is lastig als je ondertussen nog bezig bent met een groot project en Ben Cooper geeft dan ook toe dat hij eigenlijk het liefst in zijn schuurtje aan het werk is als componist. 

“Het touren doe ik meer voor andere mensen en ik vind het ook niet erg om te doen. Ik heb collega’s en vrienden die echt een drang hebben om live te spelen, maar mijn favoriete deel van het muzikant zijn, is vooral het componeren en het maken van nieuwe dingen. Ik vind de shows leuk, maar het vele reizen is niet mijn ding. Het liefst zit ik alleen in mijn eigen schuur.” En die gereedschapsschuur is voor buitenstaanders wellicht wel wat luguber om in te kunnen werken vanwege de grote bijlen en kettingzagen die er aan de muren hangen. Maar het is nu eenmaal de enige plek waar de liedjesschrijver wegens ruimtegebrek kan werken als hij thuis is. Cooper benut de ruimte echter niet alleen voor de muziek: “Er staat ook een wasmachine, ik doe mijn was tijdens het mixen van mijn songs”, meldt hij met een grijns.

Trilogie
Aangezien een liedje van Radical Face zo goed blijkt te werken in de combinatie met beelden, zou het maken van soundtracks een logische volgende stap in de carrière zijn, toch? Cooper knikt instemmend. “Soms werk ik samen met mijn jongere broer en ik begin het steeds leuker te vinden om muziek voor films te maken. Ik vind het een mooie uitdaging om een scène met muziek nog effectiever te laten worden.” Ben Cooper ziet zijn broertje echter niet als een collega, hij heeft een zeer nauwe band met hem. “Ik heb een heleboel broers, want ik kom uit een gezin van tien kinderen. We zijn erg close, ik woon zelfs in hetzelfde huis met een van mijn broers. Mijn drie jongere broers zijn als mijn beste vrienden.” 

The Family Tree: The Roots, het nieuwe album van Radical Face, is deel één van een drieluik. Er zijn genoeg artiesten die dergelijke ambities hebben, maar ze niet weten waar te maken. Komen deel twee en drie er dus echt aan binnenkort? “Ja! Dat staat vast”, meldt Cooper vastberaden terwijl hij tijdens het uitspreken van de woorden nu eens niet verlegen opzij kijkt. “Ik schreef drie en een half jaar lang songs over families, maar ik  realiseerde me niet hoeveel het er waren. Toen bedacht dat ik minstens drie albums nodig had. Op deel één schrijf ik over een persoon en die akkoorden en melodieën komen dan weer terug in het vervolg van het verhaal. Alles is gepland en uitgedacht, mijn muur hangt vol met notities.” De enige details die hij verder nog wil delen: deel twee van The Family Tree gaat The Branches heten en deel drie krijgt als werktitel The Relatives mee.

Pan’s Labyrinth
Wanneer deze delen uitkomen, staat nog niet exact vast, maar er is een zekere planning gemaakt. “Het doel is om in de winter of lente van 2013 het vervolg uit te brengen. Ik wil het ook graag snel achter elkaar uitbrengen vanwege de onderlinge verbanden. Het is moeilijk te zeggen, soms gaat het opnemen heel snel. Maar soms moet ik een liedje wel zes keer opnemen. Over twee jaar moet alles uitgebracht zijn.” Met die plotselinge stortvloed van inspiratie die Ben Cooper ervaart moet het haast ook in de toekomst wel goed gaan met nieuwe albums en projecten. Zo schreef hij ooit twee songs na het zien van de film Pan’s Labyrinth. “Het gebeurt opeens, soms weet ik niet wat het veroorzaakt. Dan zie ik wat en is er een vonk. Ik kan het niet verklaren, maar het is leuk als het opkomt. Soms krijg ik al inspiratie na het lezen van een goed hoofdstuk in een boek. Ik probeer er wel altijd voor open te staan”

Cooper is de eerste uit het grote gezin die actief met muziek in de weer ging. Thuis werden er wel platen van bijvoorbeeld Simon & Garfunkel en Bob Dylan gedraaid, maar niemand behalve Ben maakte de stap om ook een instrument te bespelen. “Nadat ik ermee was begonnen, is ook één van mijn jongere broers piano gaan spelen en een ander speelt nu zowel gitaar als piano. Eén van mijn broers pikte het pianospelen heel snel op, veel sneller dan ikzelf.” Het thema broers blijft ook terugkomen in Coopers songs. Severus And Stone is een nummer over de sterke band die tweelingbroers hebben en dat als één van de twee overlijdt de ander bovennatuurlijke dingen ervaart. “Toen ik begon met het schrijven voor dit album zat ik niet goed in mijn vel, vandaar dat sombere liedje. En daarnaast houd ik van lezen over tweelingen en de sterke onderlinge band die ze hebben.”

Cryptische teksten
Op The Family Tree: The Roots staan nog meer donkere liedjes, maar op Always Gold hoor je het geluk terug. “In verhalen lees je haast altijd over de persoon die weggaat en avonturen beleeft. Je leest nooit over diegene die achter blijft en alles regelt. Ik had veel ideeën voor die invalshoek bij het verhaal over twee broers waarvan de één thuis blijft en de ander weggaat. Ik bewonder het personage dat zich buiten het verhaal bevindt. Er zitten ook persoonlijke dingen in het nummer verwerkt, maar niemand weet welk deel waar is.” En dat wil Cooper ook graag zo houden. “Ik kan eerlijker zijn als ik cryptische teksten schrijf. Als ik direct over iets van mijzelf schrijf, dan verandert de toon. Mijn grootste truc is dat ik probeer te schrijven over de ervaring tot in de details, maar ik knip wel de mensen en de plaatsen eruit.” 

Coopers muziek en manier van schrijven leverde hem al vaak vergelijkingen met Sufjan Stevens op. Hij heeft daar zelf een simpele verklaring voor: “We hebben beide hoge stemmen.” En allebei storten ze zich op ambitieuze projecten, al was het plan van Sufjan Stevens om over elke Amerikaanse staat een cd te maken misschien wel erg onuitvoerbaar. “Ik heb geen idee hoe hij dat ooit gaat doen. Het is erg ambitieus, maar wat hij tot nu heeft gemaakt, is erg goed.” Cooper doet het iets rustiger aan met zijn trilogie. “Ik probeer wat praktischer te zijn. Ik zou niet gauw aan een serie van vijftig albums willen beginnen. Maar dit is wel het grootste project dat ik tot nu toe heb gedaan en soms vraag ik me af waarom ik er ooit aan ben begonnen. Elk liedje moet zowel op het album als in de trilogie passen. Ik werk er al aan sinds 2007 en waarschijnlijk ben ik nog twee jaar bezig voor alle delen af zijn, maar het is wel iets wat ik al heel lang wilde doen.”

Rare foto
Ooit wilde de man achter Radical Face schrijver worden, maar het noodlot sloeg toe. Coopers computer crashte en twee romans van de boekenwurm gingen verloren. Nog steeds leest hij ontzettend veel, in een kroeg is de songwriter zelden te vinden “Mijn ideale avond breng ik door met een grote pot thee en een stapel boeken.” Maar een saaie kluizenaar kun je hem nu ook weer niet noemen, want Cooper is ook wel in voor een grapje. Neem nou de persfoto van Radical Face die overal verschijnt op websites en posters. Je ziet een boos kijkende grote negroïde man achter een rookwolk.  “Haha, ja ik houd van rare foto’s, een vriend van me is goed met Photoshop en heeft me wat veranderd. Ik wil alles buiten de muziek om niet te serieus nemen, ik vind het grappig als mensen er door in de war raken. Ik mag zo gek zijn als ik zelf wil, dat is de schoonheid van mijn huidige situatie. De muziek moet echt zijn, maar uiterlijk en mijn imago zie ik als onbelangrijke details.”